ММС
Банер за Супер7

Објавено на: 05/11/22 8:00 PM

На Острог не се оди кога сакаш, туку кога Св. Василије ќе те повика – Исповед на девојка од Белград

Веројатно веќе сте слушнале многу легенди и тврдења за манастирот Острог, а многу од нив биле сведоци на чудата на свети Василиј Острошки, чии свети мошти почиваат во овој манастир, пишува Стил.курир.рс.
Поради сите овие приказни, многумина на пат кон морето се одлучуваат да го посетат Острог, но оние што престојуваат таму ја поминуваат ноќта се помалку, поради времето, гужвите, брзањето.
Сега детално ви пренесуваме како тоа изгледа, од една белграѓанка која во 2017 година се вратила од планината Острог полна со впечатоци.
„Пред се, морам да ви кажам едно – ако некогаш сте слушнале дека не можете да одите во Острог кога сакате, туку кога ќе ве покани Свети Василиј, тука сум да потврдам дека тоа е чиста вистина.
По неколку месеци планирање и договор за заминување, секој план пропадна. Или нема пари, или нема автобуски билети, или нема време, или времето е лошо… Секогаш нешто. Кога се откажав на кратко, во вторник стигна повик како гром од ведро небо

– Сакаш да одиме во Острог во петок? Бесплатно е, ноќеваме таму, заминуваме во петок навечер, се враќаме во недела навечер?
Секако ќе одиме! И еве – одам конечно не ми требаат пари, а  слободниот викенд сам се намести!
Ноќното патување брзо помина, и одеднаш по 8 или 9 години, веќе не се сеќавам, повторно ги видов контурите на планините Острог во далечината. Насмевка се рашири низ моето лице, и додека нашиот мини-автобус нежно се вртеше по патеката полна со кривини, меѓу дрвјата полека се наѕираше големо, бело светилиште сместено на речиси врвот на една груба планина.
Одвреме-навреме ме деконцентрираа коментарите на возачот (Мајко мила, што е ова, ќе слетаме!) И моите сопатници кои имаа мачнини од висината и кривините. Сакав гласно да им кажам: Еј луѓе, овде ништо не може да ви се случи!
Конечно се искачивме до долниот манастир посветен на Света Троица. Оттаму, рече водачот на патот, кој сака може да оди, кој не – возиме до горната капија. Се разбира, тргнавме пешки!
И знаете – стрмно е, високо, има многу за пешачење, тешко е – особено за оние кои, како мене, најчесто седат во канцеларија. Сепак, јас и моите двајца прекрасни придружници, кои ги запознав на ова патување, конечно пристигнавме живи и здрави, совладувајќи ги камените и нестабилни импровизирани скалила што водат низ шумата до Горниот манастир.
На капијата на манастирот – најмалку 300 луѓе! Едвај успеавме да ги најдеме душеците и ќебињата и се сместивме меѓу стотиците луѓе стуткани на пространиот бетон пред гостилницата, за да можеме да преспиеме една ноќ под големото светилиште.
Чекавме во ред да ги бакнеме моштите – цели 2 часа. Колоната се движеше многу бавно по тесно скалило што водат до пештерата каде што се чуваат моштите на Свети Василиј. Сонцето се пикнало во карпите, а јас имав страшна главоболка.
Се прашував дали ќе можам да го издржам, кога мислите ми исчезнаа и отидоа кај Свети Василиј. За миг (веројатно многу повеќе) се најдов во пештерата и им оддадов почит на моштите на светителот.
О, колку прекрасно ми помина главоболката! Верувај ми, не ми верувајте, сеедно ми е, јас си знам!
По вечерната молитва, се прошетав со нови пријатели и откривме колку се прекрасни, самопожртвувани монасите и девојките кои волонтираат во Острог и колку им е грижа да се сретнат со сите, да им дадат на сите бесплатна света вода и осветено масло, кој сака да се исповеда, да ги бакне моштите …
Премногу изморени од патувањето, мислевме дека ќе си легнеме во 8 – на крајот, се фатив себеси како повторно се качувам кон пештерата во темнината, а еден од моите сопатници чекаше на ред за исповед.
Кога конечно легнав на мојот дел од душекот, веднаш заспав. Претходно тој ден слушав како велат дека ќе се замрзнеме, дека нема доволно ќебиња, дека дува ветер, ќе врне… И падна, накратко, но не се откажавме – ги покривме работите и чекавме да престане.
Да се ​​вратам во ноќта. Не знам ни колку сум спиела порано, кога ме разбуди ненадејна настинка. Едвај ги отворив очите и видов нешто што толку ми беше врежано во душата што веројатно ќе го паметам цел живот.
Во куќата каде што живеам, се будам среде ноќ и ја гледам завесата на која играат гранките на дрвјата и со помош на уличното светло прават разни форми, од кои се плашев кога бев мала.
Овој пат ги отворив очите и видов огромен камен џин, кој ми го покри целото видно поле.
Ми требаше еден момент да се сетам каде сум. Во средината на карпата – иконата на свети Василиј, чие лице како да ме гледа право во очи. Повеќе од тоа, голем бел светлечки крст. И не знам каод што свети, тука нема светла. За жал, во моментов не ми падна на памет да фотографирам.
Студот го снема, повторно се стоплив. Знаев дека ме чува огромна карпа,  јас и сите што мирно спиеја околу мене.
Сакав да кажам некому. Ја погледнав Јелена со насмевка – мирно спиеше. Потоа во Невена – сонуваше како бебе.
Со истата насмевка, повторно легнав и тонејќи во сон, слушнав нешто што можев да го опишам како тивко тропање и лесен удар на чекори. Не сакав да ги отворам очите. Верувам кој беше. Знам кој беше.

И открив зошто не ми беше студено, а ветрот го дувнал тенко ќебе од мене до половината. Му бев благодарна што ме разбуди за да ја видам таа убавина, тој тон на навидум суви и безживотни камења со блескави украси одозгора, кој преку ноќ станува горд, силен, непоколеблив чувар кој не ве даваза  ништо и никому.

А на планината што ја чува свети Василиј се е можно – дури и темјанушки и некои прекрасни розови цветови кои првпат во животот ги видов како никнуваат од грубите, остри и стрмни карпи.

Извор и фото: курир.рс


Доколку преземете содржина од оваа страница, во целост сте се согласиле со Услови за преземање.

Банер за Супер7
1x1